भरवला भावनांचा बाजार,
तेव्हांच दिसल्या त्या बाजारातल्या झुंडी,
त्या झुंडीतली मुखवट्या पल्याडची माणसं,
क्षणभर थबकलो,क्षणात सावरलो,
हसून मनातल्या मनात खरे चेहरे पाहत बसलो,
खरे चेहरे दिसत होते धक्क्याने मन पिळवटत होते,
तरीही चढवून मुखवटा, हसून मन बाजारात फिरत होते,
गायिले मी अगणित ठेचांची गीतं,
दाखवली भळभळणारी जखम,
काही धावून आले, काही पाहून गेले,
काहींनी हात फिरवले, काही बघत राहिले,
तेव्हाही दिसली मुखवट्या पल्याडची माणसं,
काहींनी जिवंत कहाण्या विकत घेतल्या,
काहींनी त्या कथा चवीने चाखल्या,
मीच माझ्या चुकांचे गीत गायले,
ते आले, त्यांनी ऐकले, त्यांनी गायले,
यात चूक ना कुणाची झाली,
सर्व कहाणी मुखवट्यात विरली,
मीच माझ्या अपयशाची गीतं गायली,
कल्पना नसताना झुंबड उडाली,
नव्हती माहीत एवढी माणसं धावून येतील,
भावनांचा बाजार भरवतील,
त्या भावना चवीने चाखून विकायला बसतील,
आणि मी तो खेळ स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहील,
नाही मांडला सगळ्यांनीच बाजार जरी,
पण ती माणसं खुप कमीच होती,
बघ्यांची आणि विकणाऱ्यांचीच संख्या जास्त होती,
चांगली मात्र एक गोष्ट घडली,
मुखवट्या पल्याडची माणसं दिसली,
मुखवटे तर अगणित होते प्रत्येकाला काही लेबलं होती,
माझी माझी म्हणवणारी माणसं खूपच दूरची होती,
तर दूर दूरच्या देशीची माणसं आपली होती,
क्षणभर हृदयात चर्रर्रर्रर्र झालं,
पण फक्त क्षणात मीही मुखवट्यात गेलो,
पुन्हा चढवला मुखवटा आता न उतरवण्यासाठी,
मुखवटा हेच सत्य भासवं,
हेच आता सत्य समजावं,
सगळेच नव्हते मुखवटे पण बहुतांश त्यांनीच व्यापले होतं,
नाही चढवला मुखवटा तर पुन्हा बाजार हा भरेल तेजीत,
पुन्हा नाही पाहवणार हा बाजार,
ही मुखवट्या पल्याडची माणसं,
मीच माझ्या अपयशाची गीत गायिली होती,
तेव्हा आपल्या माणसांत,
आता गाईन मनातल्या मनात काळजाच्या प्रत्येक स्पंदनात ....!!
#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃
