तिन्हीसांज अन् कॅफे...!!

 

वेळ संध्याकाळची, 

पिटर कॅफेच्या नेहमीच्या टेबलावरती 'तो' बसलेला....!!

त्याची ती नेहमीची जागा , कॅफेत असलातरी समपारदर्शक काचेतून धावणार जग पाहत तासन्तास स्वतःच्या धुंदीत 'तो' न्याहाळत असायचा, ते गर्दीतलं पुणे..!

काहीकाळापूर्वी, तोही त्या धावणाऱ्यातलाच असावा कदाचित!!

गरमागरम कॉफीचा अधून-मधून घेतलेला 'सीप' एवढाच व्यत्यय त्याच्या एकांताला भंग करत होता...

त्यांतच दोन्ही हातांच्या बोटांची उगाचंच चुळबूळ करत, जणू कसलीतरी जुनी कोडी सोडवत होता.

स्वतःच्याच जाळ्यात अडकलेल्या कोळ्यांसारखी सुटका करून घेण्याचा असफल प्रयत्न करत असेल.

पण काही कोडी, काही क्षण आणि काही जाळी ही सुटण्यासाठी नसतातच, हे कधी-कधी विसरायला होत असावं.

त्याच्या बोटांची चाळण, खिडकीच्या पल्याडच धावणारं जग अन् मनाच्या खोल तळात आपल्याच जुन्या क्षणांचा ऊहापोह अन्  त्यातच अधून-मधून घेतलेला कॉफीचा सीप... हे सगळं मात्र त्याच्याशी जोडलेलं होते.

त्याच्या पूर्वाश्रमीच्या क्षणांशी-आठवणींशी जोडलं जात होते. 

पहिल्यांदा या शहरात पाय ठेवल्यापासून ते आजच्या त्याच्या प्रवासापर्यंत  अनेक कहाण्यांचा फक्त तोच साक्षीदार होता.

प्रत्येक क्षणांचा साक्षीदार दुसरा कोणीच होऊ शकत नाही हे त्यास ठाव असावंअन् याच साक्षीदाराला भेटायचं झालं तर त्यासाठी असावा लागतो त्याच्या एकांतातली त्याच्याच आवडीची जागा...!

सगळं अगदी सगळं बदलून गेलं होत. त्यात तो सुद्धा आलाच, झालेल्या बदलाची जाणीव त्याला मात्र आज होत होती.

स्थायी फक्त होते 'तो', त्याचे स्वतःचे 'क्षण' आणि त्याच्या 'स्पंदनातून' आलेला त्याचा 'जिंदगी का फंडा'...!! 

बोटांची चाळण कदाचित त्याचसाठी असेल.

हिशोब लावण्याचा प्रयत्न करत असेल. हिशोब लागणार नाही हे माहित असूनही शोधत असेल कदाचित काही उरलेल्या बाकीला...!

 जी उरली याची जाणीवच सुखावणारी असेल.

खिडकीतून बाहेर पाहताना तो शोधत असेल गर्दीतल्या त्या कावऱ्या-बावऱ्या झालेल्या त्या जुन्या 'स्वतःला'. धावणाऱ्या गर्दीत स्वतःला सांभाळत उसवलेल्या धाग्यांना जोडणाऱ्या त्या अवलियाला..!!

अन् ही धावपळ तो आज पाहत असेल कॉफीच्या प्रत्येक सीप बरोबर तिन्हीसाजेला साक्षी ठेवून ... साठवत असेल प्रत्येक क्षण मनामध्ये उद्याच्या मावळणाऱ्या सूर्याबरोबर... असाच पुनश्च अनुभवण्यासाठी... जगण्यासाठी... जपण्यासाठी स्वतःच्या स्वतंत्र मालकी हक्काचे....क्षण..!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

जग अन् जगणं...!!!

 

नैऋत्य मोसमी वारे चालू होऊन बरेच दिवस झाले होते पण अजून मान्सून म्हणावा तसा चालू झाला नव्हता.

हा, पण या वाऱ्यांमुळे हवेतला उकाडा कमी होऊन थंडावा जाणवत होता. याने उन्हाळ्याची तीव्रता थोडीतरी कमी झाली होती.

आजचा सुट्टीचा वार जरा हळू-हळूच पुढे सरकत होता. कित्येक दिवसांनी आवश्यक असणाऱ्या हळुवारपणाची जाणीव देत होता...

तिन्हीसांज झाली होती अन् हळुवारपणेच प्रकाशाचं साम्राज्य जाऊन आता अंधार अधिराज्य गाजवत होता.

'तो' मात्र अंधुकश्या खोलीत, खिकडीपाशी बसून पश्चिम क्षितीजावर टक लावून शून्यात पाहत होता. जणु कित्येक वर्षांच्या तपानंतर त्याला हा निवांतपणा, ही एकांताची खिडकीजवळची जागा आणि पश्चिमेला उगवलेला शुक्र असा दुग्धशर्करा योग जुळून आला होता.

नैऋत्येकडून थंडावा आणणारा वारा अन् ही शांतता त्याला पुनश्च एकदा स्वतःशीच जोडत होती.

जगाच्या धावपळीत आपणही कधी ओढलो गेलो, नुसते ओढलोच नाही तर बांधलो गेलो हेच त्याला कळत नव्हतं. धावणारं जग, पळणारी माणसं, श्वास घेतोय म्हणून जीवंत आहोत याची जाणीव अन् उणीव याचा काहीच ताळमेळ लागत नव्हता.

यात आपणच आपल्याला दूरकुठंतरी हरवून बसलो आहोत अन् वास्तवातल्या झगमगाटात धूसर होत गेलो, असं त्यांस राहून-राहून वाटत होतं. जगण्याच्या संवेदना या गर्दीत हरवणार नाहीत यासाठी खूप कसरत करावी लागणार होती. खोलीतला हा अंधार मात्र त्याच्या जगात शांततेचा प्रकाश भरत होता. कधी-कधी जग धावतेय म्हणून धावतोय की आपल्यालाच धावायचंय याचं कोडं आज तोच उलगडत होता.

अश्यातच खिडकीजवळचा मोगरा मात्र खोलीत दरवळत होता. तो आज पुन्हा-पुन्हा खुणावत होता जगण्यासाठी अंधुकशी खोलीही सुगंधाने मोहरुन जाते. फक्त त्यासाठी हवी असते,

आपल्या हक्काची, आपल्या ओसरीची, आपली जागा,

हातात आधाराची स्वतःची काठी, मायेची उब देणारी आपल्याच ठिगळं पडलेल्या कापडांपासून बनवलेली आपली गोधडी अन् पाठीवर जगण्याच्या वाटेवर कमावलेलं सुंदर आठवणींच गाठोडं, जे घेऊन चालता यावं तिन्हीसांजेला सूर्य अस्तचलाकडे जाताना, समुद्राच्या लाटा किनाऱ्याला जोरजोरात धडका मारताना, पक्षी पुन्हा घरट्याकडे परतताना, चालता यावं आपल्या मुक्कामाच्या ठिकाणाकडे.... जगण्याच्या अतिउच्च आनंदीपणाने....!!!

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

कृष्ण होता यावं...!!!

 कृष्ण होता यावं...!!!

प्राणप्रिय,

बासरी सोडता यावी,

गोकुळ सुटलं जावं,

दही दूध लुटायचं

राहून जावं,

जगण्यात कृष्ण होता यावं....!!!

आपलं घर सोडून

दुसऱ्याचं घर आपलं करता यावं,

जगण्याच्या बेड्या सोडून

मुक्त जगता यावं,

जगता-जगता आख्ख गोकुळच

आपलंसं करता यावं....!!!

जगण्यात बासरीचे सूर

अन् जिरेटोपातल्या

मोरपिसाचे रंग भरता यावे,

यमुनेतल्या कालियावर बसून

संकटाची चिरफाड करता यावी....!!!

कृष्ण होता यावं,

प्राणांतिक सखी

राधेपासून दूर होता यावं,

सगळं सुटताना,

सगळं दूर जाताना,

चेहऱ्यावर हास्य मात्र ठेवता यावं....!!!

जगण्यात कृष्ण हे पान जोडता यावं,

जगण्यात कृष्ण होता यावं,

जे सुटलं, ते सुटलं,

पुन्हा मागं वळायचं नाही...!!!

बासरी सुटली,

गोकुळ सुटलं,

सवंगड्याचं पान हरवलं,

राधेच नाव गोकुळातच राहिलं,

बासरीचे सूर हरवले,

मोरपिसाचे रंग विरले,

तरी कृष्ण कृष्णच राहिला....!!!

तोची सत्याचा सारथी बनला,

द्रौपदीचा सखा जाहला,

हा, हा तोच सर्वस्व

तोच विधाता,

चराचरात राहिला...!!

महाभारताचा मुखपृष्ठ जाहला,

धर्मवसविण्याकारण

कोणाकडून शापित झाला...!!!

आपल्याच डोळ्यादेखत

आपल्याच वंशाचा नाश त्याने पाहिला,

अन्

सगळं जग सुदर्शनात मावणारा,

हा तोच कृष्ण,

जगाचा निरोप

नियतीच्या हातात ठेवून रिकामा जाहला....!!!!

देवच तो तरी नियतीच्या नियमांच

वकूब त्याने राखला,

पारध्याने धरलेला निशाणा

चरणकमलातून आरपार गेला...!!!

जगाचा पालनकर्ता

स्मितहास्य करत इहलोकीचा जाहला

अन् कृष्णाचा 'श्रीकृष्ण' जाहला...!!!

अन्

म्हणूनच कृष्ण हे पान जोडता यावं....!!

यातनांचा डोंगर उचलून हसता यावं...!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

गुढीपाडव्याच्या पूर्वसंध्येला...!!!

होळी सरून आता उन्हानीं चांगलाच ताव धरला होता, त्यातच निसर्गाने पानगळीचा हंगाम चालू केलेला.

सह्याद्रीच्या कुशीत विसावलेली काही काळाची हिरवळ आता सोनेरी रंग ल्यावून आता पूर्ण रूपडचं पालटून टाकत होती.

काही दिवसांतच चैत्र पालवी फुलायला लागलेली अन् त्यामुळे त्या सोनेरी रंगात निसर्गानं निरनिराळे रंग भरायला चालू केलंय ...

दूर कुठंतरी काटेसावर बहरून आलांय जणू एखाद्या स्त्रीने भाळी लालबुंद कुंकूच ल्यायलय असं काही भास होत होता... त्याने एवढ्या पानगळीतही ऊर्जा भरत होती...

 बहाव्याने पिवळ्या रंगाचा दागिनाच बनवला होता जणू... जसं की त्याने तो कोणास  उसंत काढून अर्पणच केलाय...

निवडुंग, पळस, चाफा अन् गुलमोहर यांनीही त्यांच्या कामात थोडी ही कसूर ठेवली नव्हती.

कोणी नेमून दिलेल्या कामांनुसार इमानेइतबार नखशिखांत खरे उतरत होते.

निसर्गाचं हे रूपडं डोळ्यात साठवणं, जपून ठेवणं हे भाग्य काही थोडं नसे....

उन्हाच्या तळपत्या दिवसातही निसर्ग मात्र बहरतच होता ... याच चैत्र पालवीच्या मुहूर्तावर गुढीपाडवा मात्र दार ठोठावत होता...

याच फुलेल्या निर्सगाच्या देण्याचं, लेणं बनवून दाराशी तोरण बांधून नववर्षाची तयारी होतेय...  

उन्हाळकामे संपवून नव्या चैतन्याचं स्वागत होत होतं.

निसर्ग कदाचित हाच तर निरोप घेऊन आलेला असतो,  

पानगळीच्या रूपात सगळं सुटून मातीत मिसळावं अन् चैत्र पालवीच्या संकेतातून पुन्हा नव्याने बहरून जावं...

पानगळीच्या काळात बदल स्वीकारून आपल्याकडे उरलेल्या तुटपुंज्या विवेकावर काटेसावर, पळस , अन् बहवा फुलवावा...!!!

निसर्गाच्याच नियमांनी चालणं

जमवलं की पावलं खूप अडखळत नाहीत,

ठेचा लागतीलही 

पण त्याने पाय मोडल्याचं दुःख होणार नाही,

झालेल्या जखमांनी,

आता सगळं संपलंच असं,

अवकाळी काळे ढग मानगुटीवर बसण्याची शक्यता दुर्मीळच...!!!

'स्व'त्व अन् 'मि'त्व याचं कोडं पडणार नाही....

निसर्गाचंच देणं हे

त्याचंच हिरावून घेणं,

आपलं-आपलं म्हणता-म्हणता 

आपणच परकं होणं...

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃