तिन्हीसांज अन् कॅफे...!!

 

वेळ संध्याकाळची, 

पिटर कॅफेच्या नेहमीच्या टेबलावरती 'तो' बसलेला....!!

त्याची ती नेहमीची जागा , कॅफेत असलातरी समपारदर्शक काचेतून धावणार जग पाहत तासन्तास स्वतःच्या धुंदीत 'तो' न्याहाळत असायचा, ते गर्दीतलं पुणे..!

काहीकाळापूर्वी, तोही त्या धावणाऱ्यातलाच असावा कदाचित!!

गरमागरम कॉफीचा अधून-मधून घेतलेला 'सीप' एवढाच व्यत्यय त्याच्या एकांताला भंग करत होता...

त्यांतच दोन्ही हातांच्या बोटांची उगाचंच चुळबूळ करत, जणू कसलीतरी जुनी कोडी सोडवत होता.

स्वतःच्याच जाळ्यात अडकलेल्या कोळ्यांसारखी सुटका करून घेण्याचा असफल प्रयत्न करत असेल.

पण काही कोडी, काही क्षण आणि काही जाळी ही सुटण्यासाठी नसतातच, हे कधी-कधी विसरायला होत असावं.

त्याच्या बोटांची चाळण, खिडकीच्या पल्याडच धावणारं जग अन् मनाच्या खोल तळात आपल्याच जुन्या क्षणांचा ऊहापोह अन्  त्यातच अधून-मधून घेतलेला कॉफीचा सीप... हे सगळं मात्र त्याच्याशी जोडलेलं होते.

त्याच्या पूर्वाश्रमीच्या क्षणांशी-आठवणींशी जोडलं जात होते. 

पहिल्यांदा या शहरात पाय ठेवल्यापासून ते आजच्या त्याच्या प्रवासापर्यंत  अनेक कहाण्यांचा फक्त तोच साक्षीदार होता.

प्रत्येक क्षणांचा साक्षीदार दुसरा कोणीच होऊ शकत नाही हे त्यास ठाव असावंअन् याच साक्षीदाराला भेटायचं झालं तर त्यासाठी असावा लागतो त्याच्या एकांतातली त्याच्याच आवडीची जागा...!

सगळं अगदी सगळं बदलून गेलं होत. त्यात तो सुद्धा आलाच, झालेल्या बदलाची जाणीव त्याला मात्र आज होत होती.

स्थायी फक्त होते 'तो', त्याचे स्वतःचे 'क्षण' आणि त्याच्या 'स्पंदनातून' आलेला त्याचा 'जिंदगी का फंडा'...!! 

बोटांची चाळण कदाचित त्याचसाठी असेल.

हिशोब लावण्याचा प्रयत्न करत असेल. हिशोब लागणार नाही हे माहित असूनही शोधत असेल कदाचित काही उरलेल्या बाकीला...!

 जी उरली याची जाणीवच सुखावणारी असेल.

खिडकीतून बाहेर पाहताना तो शोधत असेल गर्दीतल्या त्या कावऱ्या-बावऱ्या झालेल्या त्या जुन्या 'स्वतःला'. धावणाऱ्या गर्दीत स्वतःला सांभाळत उसवलेल्या धाग्यांना जोडणाऱ्या त्या अवलियाला..!!

अन् ही धावपळ तो आज पाहत असेल कॉफीच्या प्रत्येक सीप बरोबर तिन्हीसाजेला साक्षी ठेवून ... साठवत असेल प्रत्येक क्षण मनामध्ये उद्याच्या मावळणाऱ्या सूर्याबरोबर... असाच पुनश्च अनुभवण्यासाठी... जगण्यासाठी... जपण्यासाठी स्वतःच्या स्वतंत्र मालकी हक्काचे....क्षण..!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

जग अन् जगणं...!!!

 

नैऋत्य मोसमी वारे चालू होऊन बरेच दिवस झाले होते पण अजून मान्सून म्हणावा तसा चालू झाला नव्हता.

हा, पण या वाऱ्यांमुळे हवेतला उकाडा कमी होऊन थंडावा जाणवत होता. याने उन्हाळ्याची तीव्रता थोडीतरी कमी झाली होती.

आजचा सुट्टीचा वार जरा हळू-हळूच पुढे सरकत होता. कित्येक दिवसांनी आवश्यक असणाऱ्या हळुवारपणाची जाणीव देत होता...

तिन्हीसांज झाली होती अन् हळुवारपणेच प्रकाशाचं साम्राज्य जाऊन आता अंधार अधिराज्य गाजवत होता.

'तो' मात्र अंधुकश्या खोलीत, खिकडीपाशी बसून पश्चिम क्षितीजावर टक लावून शून्यात पाहत होता. जणु कित्येक वर्षांच्या तपानंतर त्याला हा निवांतपणा, ही एकांताची खिडकीजवळची जागा आणि पश्चिमेला उगवलेला शुक्र असा दुग्धशर्करा योग जुळून आला होता.

नैऋत्येकडून थंडावा आणणारा वारा अन् ही शांतता त्याला पुनश्च एकदा स्वतःशीच जोडत होती.

जगाच्या धावपळीत आपणही कधी ओढलो गेलो, नुसते ओढलोच नाही तर बांधलो गेलो हेच त्याला कळत नव्हतं. धावणारं जग, पळणारी माणसं, श्वास घेतोय म्हणून जीवंत आहोत याची जाणीव अन् उणीव याचा काहीच ताळमेळ लागत नव्हता.

यात आपणच आपल्याला दूरकुठंतरी हरवून बसलो आहोत अन् वास्तवातल्या झगमगाटात धूसर होत गेलो, असं त्यांस राहून-राहून वाटत होतं. जगण्याच्या संवेदना या गर्दीत हरवणार नाहीत यासाठी खूप कसरत करावी लागणार होती. खोलीतला हा अंधार मात्र त्याच्या जगात शांततेचा प्रकाश भरत होता. कधी-कधी जग धावतेय म्हणून धावतोय की आपल्यालाच धावायचंय याचं कोडं आज तोच उलगडत होता.

अश्यातच खिडकीजवळचा मोगरा मात्र खोलीत दरवळत होता. तो आज पुन्हा-पुन्हा खुणावत होता जगण्यासाठी अंधुकशी खोलीही सुगंधाने मोहरुन जाते. फक्त त्यासाठी हवी असते,

आपल्या हक्काची, आपल्या ओसरीची, आपली जागा,

हातात आधाराची स्वतःची काठी, मायेची उब देणारी आपल्याच ठिगळं पडलेल्या कापडांपासून बनवलेली आपली गोधडी अन् पाठीवर जगण्याच्या वाटेवर कमावलेलं सुंदर आठवणींच गाठोडं, जे घेऊन चालता यावं तिन्हीसांजेला सूर्य अस्तचलाकडे जाताना, समुद्राच्या लाटा किनाऱ्याला जोरजोरात धडका मारताना, पक्षी पुन्हा घरट्याकडे परतताना, चालता यावं आपल्या मुक्कामाच्या ठिकाणाकडे.... जगण्याच्या अतिउच्च आनंदीपणाने....!!!

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

कृष्ण होता यावं...!!!

 कृष्ण होता यावं...!!!

प्राणप्रिय,

बासरी सोडता यावी,

गोकुळ सुटलं जावं,

दही दूध लुटायचं

राहून जावं,

जगण्यात कृष्ण होता यावं....!!!

आपलं घर सोडून

दुसऱ्याचं घर आपलं करता यावं,

जगण्याच्या बेड्या सोडून

मुक्त जगता यावं,

जगता-जगता आख्ख गोकुळच

आपलंसं करता यावं....!!!

जगण्यात बासरीचे सूर

अन् जिरेटोपातल्या

मोरपिसाचे रंग भरता यावे,

यमुनेतल्या कालियावर बसून

संकटाची चिरफाड करता यावी....!!!

कृष्ण होता यावं,

प्राणांतिक सखी

राधेपासून दूर होता यावं,

सगळं सुटताना,

सगळं दूर जाताना,

चेहऱ्यावर हास्य मात्र ठेवता यावं....!!!

जगण्यात कृष्ण हे पान जोडता यावं,

जगण्यात कृष्ण होता यावं,

जे सुटलं, ते सुटलं,

पुन्हा मागं वळायचं नाही...!!!

बासरी सुटली,

गोकुळ सुटलं,

सवंगड्याचं पान हरवलं,

राधेच नाव गोकुळातच राहिलं,

बासरीचे सूर हरवले,

मोरपिसाचे रंग विरले,

तरी कृष्ण कृष्णच राहिला....!!!

तोची सत्याचा सारथी बनला,

द्रौपदीचा सखा जाहला,

हा, हा तोच सर्वस्व

तोच विधाता,

चराचरात राहिला...!!

महाभारताचा मुखपृष्ठ जाहला,

धर्मवसविण्याकारण

कोणाकडून शापित झाला...!!!

आपल्याच डोळ्यादेखत

आपल्याच वंशाचा नाश त्याने पाहिला,

अन्

सगळं जग सुदर्शनात मावणारा,

हा तोच कृष्ण,

जगाचा निरोप

नियतीच्या हातात ठेवून रिकामा जाहला....!!!!

देवच तो तरी नियतीच्या नियमांच

वकूब त्याने राखला,

पारध्याने धरलेला निशाणा

चरणकमलातून आरपार गेला...!!!

जगाचा पालनकर्ता

स्मितहास्य करत इहलोकीचा जाहला

अन् कृष्णाचा 'श्रीकृष्ण' जाहला...!!!

अन्

म्हणूनच कृष्ण हे पान जोडता यावं....!!

यातनांचा डोंगर उचलून हसता यावं...!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

गुढीपाडव्याच्या पूर्वसंध्येला...!!!

होळी सरून आता उन्हानीं चांगलाच ताव धरला होता, त्यातच निसर्गाने पानगळीचा हंगाम चालू केलेला.

सह्याद्रीच्या कुशीत विसावलेली काही काळाची हिरवळ आता सोनेरी रंग ल्यावून आता पूर्ण रूपडचं पालटून टाकत होती.

काही दिवसांतच चैत्र पालवी फुलायला लागलेली अन् त्यामुळे त्या सोनेरी रंगात निसर्गानं निरनिराळे रंग भरायला चालू केलंय ...

दूर कुठंतरी काटेसावर बहरून आलांय जणू एखाद्या स्त्रीने भाळी लालबुंद कुंकूच ल्यायलय असं काही भास होत होता... त्याने एवढ्या पानगळीतही ऊर्जा भरत होती...

 बहाव्याने पिवळ्या रंगाचा दागिनाच बनवला होता जणू... जसं की त्याने तो कोणास  उसंत काढून अर्पणच केलाय...

निवडुंग, पळस, चाफा अन् गुलमोहर यांनीही त्यांच्या कामात थोडी ही कसूर ठेवली नव्हती.

कोणी नेमून दिलेल्या कामांनुसार इमानेइतबार नखशिखांत खरे उतरत होते.

निसर्गाचं हे रूपडं डोळ्यात साठवणं, जपून ठेवणं हे भाग्य काही थोडं नसे....

उन्हाच्या तळपत्या दिवसातही निसर्ग मात्र बहरतच होता ... याच चैत्र पालवीच्या मुहूर्तावर गुढीपाडवा मात्र दार ठोठावत होता...

याच फुलेल्या निर्सगाच्या देण्याचं, लेणं बनवून दाराशी तोरण बांधून नववर्षाची तयारी होतेय...  

उन्हाळकामे संपवून नव्या चैतन्याचं स्वागत होत होतं.

निसर्ग कदाचित हाच तर निरोप घेऊन आलेला असतो,  

पानगळीच्या रूपात सगळं सुटून मातीत मिसळावं अन् चैत्र पालवीच्या संकेतातून पुन्हा नव्याने बहरून जावं...

पानगळीच्या काळात बदल स्वीकारून आपल्याकडे उरलेल्या तुटपुंज्या विवेकावर काटेसावर, पळस , अन् बहवा फुलवावा...!!!

निसर्गाच्याच नियमांनी चालणं

जमवलं की पावलं खूप अडखळत नाहीत,

ठेचा लागतीलही 

पण त्याने पाय मोडल्याचं दुःख होणार नाही,

झालेल्या जखमांनी,

आता सगळं संपलंच असं,

अवकाळी काळे ढग मानगुटीवर बसण्याची शक्यता दुर्मीळच...!!!

'स्व'त्व अन् 'मि'त्व याचं कोडं पडणार नाही....

निसर्गाचंच देणं हे

त्याचंच हिरावून घेणं,

आपलं-आपलं म्हणता-म्हणता 

आपणच परकं होणं...

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

अटळ 'अर्जुन'तम...!!

 

प्रत्येकाची स्वतंत्र ही लढाई,

कधी कृष्ण, कधी अर्जुन

तर कधी बनून कर्ण करायची उतराई...!!

चूक बरोबर , चांगलं वाईट,

याच्या परिसीमा व्यक्तीगणिक

ह्या आगळ्या वेगळ्या...!!

इथं,

कोणासाठी कर्ण, कोणासाठी अर्जुन,

तर कोणासाठी कृष्ण ही विरोधातला...!!

सगळंच सगळ्यांच्या वाट्याला येत नाही,

जे त्या विधात्यास न चुकलं

त्यातून आपण काही सुटणार नाही...!!

त्याचमुळे,

कोणास भासे कृष्ण,

कोणास लाभे अर्जुन,

तर कधी

आपणच आपला व्हावा

कर्ण...!!

जरी जगास,

अभाग्यतेचा दुर्लक्षीलेला योद्धा वाटला,

पण त्याने त्याचा धर्म जपला...!!

आईचं वचनासाठी

श्रीकृष्णाच्या शब्दांपाई

मृत्यूही आनंदाने कवटाळला...!!

त्यास सर्व ठावूक होतं,

योग्य अयोग्य माहीत होतं...!!

पण, पण....

पुन्हा तेच

चूक बरोबर, वाईट चांगलं,

हे आपण आपल्या नजरेतून ठरवतो,

त्यामुळे योग्य अयोग्य हे बदलत राहतं

कायम ऋतुचक्रासारखं...!!!

अन् आपण मात्र वैचारिक गोंधळात जातो

तिथंच आपला अर्जुन होतो...

तेव्हा मात्र हवा असतो

श्रीकृष्ण भागवत गीतेच्या आरंभासाठी...

कलियुगातल्या प्रत्येकाच्या मनातल्या युद्धासाठी...!!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

जगण्याचं ऋतुचक्र...!!!

 

होता पानगळीचा हंगाम माझा,

चैत्राची पालवी मागून गेलीस..!!

कळीच्या उमलण्याच्या मुहर्तास,

फुलांचा ध्यास घेऊन आलीस...!!

जेव्हा फुलं ही उमलली,

तेव्हा तुच त्यास अल्पायुषी म्हणून गेली...!!

जेव्हा कडाक्याच्या उन्हात,

पाऊस नसण्याची 

जाणीव मात्र दिलीस...

तेव्हा कुडकडणाऱ्या थंडीत मात्र

उन्ह नाही म्हणून 

कायमची सावली हिरावून गेलीस...!!

सखे,

तूज ठाऊक न सर्व...

प्रत्येक हंगामाचा 

काही काळ हा असतो ठरलेला...!!

आज उन्हांचा,

तर उद्या सावलीचा खेळ हा

मांडलेला...!!

तव 

न विसरावा खेळ हा नियतीचा

मांडलेल्या प्रत्येक डावाचा

शेवट हा ठरलेला...!!

कळीच्या उमलण्याचा

जो असतो साक्षीदार,

तोच सुगंधाचा प्रथम हक्कदार ...!!

म्हणूनच म्हणतो... गड्या 

असत्याकडे धावता धावता

अंतिम सत्यच न विसरावं...!!

जगणं हे ज्याचं त्याचं

त्याच्यावर ते सोडावं...!

उगाच हे न व्हावं

जगण्याच्या शर्यतीत

मरणच विसरावं...!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

आयुष्य हे...!!

 

निवांत एखाद्या कातरवेळी

मन डोकावत असतं पाठीवरच्या गाठोड्यात,

कुपीतल्या बकुळीच्या सुगंधाने मढवलेल्या

मखमली कापडात बांधून ठेवलेल्या क्षणांना...!

दिवसेंदिवस सुगंधित होण्याच्या कलेचं

तेव्हा मात्र अप्रूप वाटतं...

आपलंच गाठोडं, आपलीच कुपी

आपलेच क्षण, आता मात्र कातरवेळेच्या क्षितिजासम भासतात .... सुंदर , शांत पण पुन्हा हाताशी कधीच न येणारे....!!

#आयुष्य_हे

#जिंदगी_का_फंडा🍃

सर्द भिजलेला....!!!

ऑफिस सुटल्यानंतर धावत जाऊन त्याने बस पकडली. पावसाळा सुरू व्हायला अजुन तसा अवकाश होता पण त्यागोदरच्याच वळवाच्या पावसाने चांगलाच जोर धरला होता. घाई-घाईत सगळं साहित्य बॅगेत त्याने अक्षरशः  कोंबून भरलं होतं, त्यात आवर्जून घेतलेली छत्री मात्र ऑफिसातच विसरून राहिली होती... नेहमीप्रमाणे... ही व्यथा खुप पुढं निघून आल्यावर त्याच्या ध्यानी आली होती. पण आताश्या सुटलेल्या गोष्टींचं काही सोयर सुतक राहिलंच नव्हतं. कित्येक छोट्या मोठ्या क्षणांना आपलंस करण्यात, कितीतरी 'आपल्या' म्हणाव्या अश्या गोष्टी पुढ्यातून निसटल्या होत्या, काही सोडल्याही होत्या. त्यामुळे छत्रीच त्याला काही विशेष असं वाटलं नाही. प्रत्येकवेळी सुटलेल्या गोष्टींचा मतितार्थ मात्र काढून झाला होता 'कदाचित हे असंच असेल जीवन असं कायम वाटत होतं'...!!

कसं असतं ते जगणं...? कोणाला विचारणार ना...? ज्याच्या त्याच्या व्यथा अन् कथा अलगच असतात... 

माणसं वाढली, कनेक्टिव्हिटीही वाढली पण काहीतरी दुरावलं हे मात्र नक्की हे पुन्हा प्रकर्षाने जाणवलं ....!!

धक्के खात, रस्त्याच्या अवस्थेमुळे शेजाऱ्यांचे

कोपरखिळे खात ... त्याच्या घराचा (सॉरी फ्लॅटचा) स्टॉप येऊन जातो. बॅग सावरत, मोबाईल सावरत त्याने उतरून घेतलं. आत्तापर्यंत थांबलेल्या पावसाने पुन्हा एकदा त्यांच स्वागत केलं. सुटलेल्या छत्रीचा मनस्ताप देण्याचा केविलवाणा प्रयत्न केला. पण त्याला काही फरक पडलाच नाही. सर्द भिजलेल्या कपड्यानिशी तो सोसायटीच्या दारात आला. 

जखमेवर मीठ म्हणा... नाहीतर काळजी म्हणा... वॉचमनने हात करत "साहेब आजही छत्री विसरलेच होय....!" असं म्हणत गालात हसला...!!

छत्रीचं कौतुक त्याला काही नव्हतंचमुळी...कित्येक जगाला न दिसणाऱ्या गोष्टी सुटल्या होत्या.. त्याला ही आठवत नसतील इतकं काही 'आपलं' स्वतःचं म्हणावं असं सुटलं होतं... त्यामुळे तोही आपल्याच भिजलेल्या सर्द झालेल्या स्वतःकडे पाहत कुत्सित हसला...!

तसाच जीना चढत तो खोलीत आला.

बॅग ठेवून, चेंज करून, वाफाळता चहा बनवला अन् गॅलरीत आला.

गॅलरीत बसल्यावर, त्याला आत्तापर्यंत धावतच होतो याची जाणीव होऊन गेली. धावण्यात, धावतो आहोत हेही कळू नये याचं मात्र नवल वाटलं.

गॅलरीतून जाणवणारा बेधुंद पाऊस, त्याबरोबरच थंड वारा आणि खाली रस्त्यावर गर्दीतून वाट काढत पटपट घर जवळ करणारी , जगण्यासाठी धावणारी सगळी माणसं तो पाहत होता.

काहीवेळापूर्वी याच गर्दीचा एक भाग असणारा तो आता मात्र शांत एकांत अनुभवत होता, आपल्या गॅलरीतल्या आवडत्या जागी बसून....!!

ऐन तारुण्यातल्या रंगीबेरंगी रंगवलेल्या आयुष्याचा इतका ब्लॅक अँड व्हाईट कॅनव्हास असेल असं कधी कल्पनेत ही न वाटलेला तो.... गॅलरीतल्या वाफाळत्या चहाचा तो निवांतपणा कृतार्थ होऊन अनुभवत होता... 

गावाकडच्या आठवणी, कॉलेजातल्या आठवणी, ती दंगा मस्ती, तो अल्लडपणा... वाट्टेल तेव्हा सायकल काढून, नंतर थोडे मोठे झाल्यावर बाईक काढून मारलेली सैर ही किती अनोखं होतं ना...!!

 असं स्वतःशीच बडबडत होता...

जीवन जगायचंय म्हणता-म्हणता खूपच दूरवर आलो की काय असंही वाटून गेलं. हाही कित्येक दिवसांनी मिळालेला क्षण उद्यासाठी अप्रूपच वाटेल काय की ...?? याचीही शंका वाटून गेली. 

हातातला चहा संपत आला होता, पण कॉलेजच्या कोपऱ्यावरच्या टपरीवरचा चहा मात्र अजूनही ताजातवाना वाफाळताच होता, आठवणींच्या रूपात...!!!

चहा प्यायला म्हणून गेलेली जमात तासंतास रमलेली असायची, कोण चहामध्ये, कोण सिगारच्या धुरामध्ये, तर कोण कोणाच्या धुंदीमध्ये...तर कोण गप्पांच्या लहरीमध्ये... किती अनोखं होतं ना हे सगळं, अगदी सुंदर स्टोरीच्या चित्रपटांसमचं...

आताही दिसते की ती टपरी दुरून, तोच चहावाला, तीच गरम चहाची किटली, तोच चहाचा सुगंध...

पण फक्त चहापिणारे बदलले, त्यांच्या कहाण्यांमधील पात्र बदलले, कहाण्या या सर्वांच्या सारख्याच हो , काही अर्धवट, मळकट कळकट झालेल्या... 

.... दुरूनच टपरीकडे बघत 'तो' शोधत होता... 

हरवलेल्या 'त्याला,, सुटलेल्या 'ति'ला अन् स्वतःमधल्या अल्लड बालकाला...!! आजही धावता धावता.... पावलं अडखळतातच...पापण्या ओलवतातच, वळवाच्या पावसासम अवकाळपणे....!! 

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃

वळवातली तिन्हीसांज....!!!

 तिन्हीसांजेचं एकाकीपण डोईवर घेऊन आतमध्ये डोकावू पाहणारं मन हल्ली खूप कमीवेळा भेटावयास येतं. पण जेव्हा भेटतं तेव्हा कित्येक दिवसांची उतराई मात्र करत असतं.

अशीच एक तिन्हीसांज कित्येक दिवसांनी भेटत होती त्यात कसलीही घाई नव्हती. कुठं जायचं नव्हतं ना कुठं थांबायचं बंधन होतं.

तो, त्याची एक बंद खोली अन् खिडकीतून डोकावणारी तिरपी सोनेरी किरणं...

त्याच्याच तंद्रीत तो तिन्हीसांजेस पाठीमागे हात बांधून एकांत अनुभवत होता. पाठी बांधलेल्या हाताच्या बोटांची कसलीशी चुळबूळ मात्र चालू होती. कुठलीशी न सुटणारी आकडेमोड करत बोट चाळत होता कुठला हिशोब होता त्यालाच माहित. बाहेर पावसाळी वातावरण भरून येत होतं, पाहता पाहता तिन्हीसांज ढगांनी आच्छादून जात होती. पण त्याला याचं काही घेणं देणं नव्हतं. त्याला यापासून दूर कोणतरी  घेऊन जात होतं. आयुष्यातले कुठलेतरी,  बोटांनाही ठाऊक नसलेले कित्येक हिशोब तो चाळत होता. यात

काही पैशांचे, काही उधारीचे, काही मानाचे, काही अपमानाचे, काही प्रेमाचे, काही विरहाचे, काही हुकलेल्या संधीचे, काही हिरावलेल्या घासाचे, काही चुकलेल्या वाटांचे, काही चुकवलेल्या वाटांचे,

काही मिळालेल्या ठेचांचे, रक्ताळलेल्या पावलांचे,

काही आठवणीतल्या क्षणांचे, तर काही क्षण कधीच न सांगता येणाऱ्या आठवणींचे...

असे कित्येक बोटांवर हिशोब न मांडता येणारे, कधीच न उलगडता येणारे कोडी बोटांनी चाळत होता . यात तिन्हीसांज सरून गेल्याचं भान ही त्यास उरले नव्हते. तो मात्र आपल्याच दरवाजा बंद केलेल्या खोलीत येरझाऱ्या मारत होता. अगदी स्तब्ध होऊन....

खोलीत काही जिवंत होतं तर ती फक्त भिंतीवर लटकवलेल्या घड्याळाच्या काट्यांची टिक टिक......

त्याने दरवाजा जरी बंद केला असला तरी मात्र खिडकी  बाहेरच्या जगाची चाहूल देत होती... हीचतर कदाचित खासियत असते खिडकीची...

आपल्याला वाटेल तेव्हाच जगाची चाहूल घेण्याची खुबी जपून ठेवलीय तिने.... हेवा वाटला सजीव वाटणाऱ्या निर्जीव खिडकीचा....

घड्याळाच्या टिक  टिक शिवाय काहीच ऐकू न येणाऱ्या खोलीत...  आता मात्र त्यास खिडकीत आणून उभं केलं होतं....नियतीच ती....वाऱ्याने पानांबरोबर घातलेला संग, कोकिळेने गायलेलं विरहाचं गाणं हे अनुभवता येत होतं...

संगतीला तिन्हीसांजेची वेळ झाली होती नुकत्याच पावसाळी दिवसांची, नैऋत्य मोसमी वाऱ्यांची लगबग चालू होती. काळया ढगांसवे अगदी कोंदटून आलं होतं. पाऊसही कसल्या न सुटणाऱ्या कोड्यासारखा श्वास रोखून घालमेल करत होता. याचा हिशोब मनात दाटून आलेल्या भावनांचा होता तर खिडकीबाहेर त्याचा हिशोब वाऱ्याबरोबर मांडलेल्या ढगांच्या लपंडवांचा होता.

आजची ही सांजवेळ काही तरी खुणावत होती मनातली घालमेल खिडकीपाशी उभा होती...

दरवेळी एकट्याची वाटणारी लढाई आज मात्र कोणतरी सोबती आहे याची ग्वाही देत होती... कित्येक वर्षांनी तो हे सगळं अनुभवत होता... .. त्याचमुळे कदाचित बोटांची चाळण अन् घालमेल आता हळूहळू मंदावली होती...

घड्याळाच्या टिक टिक विना घेतलेला दीर्घ श्वास अन् थंडावा घेऊन येणारा मोसमी गार वारा यांची जाणीव आताश्या होऊ लागली होती.

कोंदटून आलेलं आभाळ आता काहीस शांत झालं कदाचित न सुटणाऱ्या कोड्याचं उत्तर  त्यास दूर क्षितिजावर गवसल होतं.

याच तंद्रीत तो अजूनही खिडकीतच उभा होता. तिन्हीसांजेच्या धूसर  प्रकाशात वाऱ्याची झुळूक आली येताना त्याने मात्र थंड पावसाची सर घेऊन आली.

हा हा, म्हणता-म्हणता पहिल्या पावसाच्या पहिल्या सरी पुढ्यात पडल्या. वाऱ्याच्या थंड शिडकाव्याने  आलेला क्षीणवटा नाहीसा केला.

कोंदटलेलं मन अन् आभाळ बरसू नकळत लागलं....दरवाजाच्या नकळत खिडकीस मात्र ते जाणवलं.

ओसरीच्या सरी कधी दारातून घरात येत नाहीत पण खिडकी मात्र त्यांना अडसर  ठरत नाही. मग खिडकीतून दिसणारा लालबुंद गुलमोहर नव्या क्षणाचा आनंद दिल्याशिवाय राहत नाही. त्याच्यावर पडणाऱ्या तिन्हीसांजेच्या सोनेरी किरणांना अजूनच साद देत राहतो. तेच तेजोवलय, टोचणारी जळमटं दूर करून पहिल्या पावसाच्या सरींबरोबर कित्येक आठवणीना उजाळा देऊन नव्या क्षितिजाला भेटावयास पुन्हा सज्ज करत असते.

प्रत्येक वर्षीचा पाऊस पुन्हा नव्याने वेगळा भासतो,

पुन्हा नव्या गुलमोहरासारखं जगणं फुलवत राहतो कितीही न सुटणारी कोडी आली तरी आयुष्याचा गुलमोहर सजवणे सोडायचं नसतं... जगणं हे असंच असतं

मिळालेलं गमावलेलं प्रत्येक सांज विचारत राहते अन् पावसासारखं सगळं वाहून नेते पुन्हा नितळ होण्यासाठी पुन्हा गुलमोहोर फुलवण्यासाठी..... म्हणून एकांतातली सांजवेळ अनुभवता यावी ...!!

#जगणं ❣️

#जिंदगी_का_फंडा 🍃

शोध...!!

शीण दिसाचा तोलायला 

सांज अप्रूप भासे,

पुनवेच्या चांदण्याला 

ओलावल्या पापण्या

हलकेच दिसे...

भार हा दिसाचा

रात अलगद पेलते,

उतरणीला जाताना 

गूज कानात सांगते,

पुन्हा उद्याच्या

दिसाला नवा चेहरा देते...

चेहरा  नवा  लेऊन,

पुन्हा कालचाच दिस सुरू

खोडलेल्या शब्दांत

संजीवनी पेरते

पुन्हा सांज सरून,

रात उगवते

स्वतःमधल्या स्वतःला शोधत राहते...!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फंडा🍃