Tuesday, July 20, 2021

बा विठुराया...!!

 



                       नजर रोखून त्या  दिवे घाटावर,

यंदाही वाट पाहत उभा विटेवर,


नाही दिसला त्यास एकही वारकरी,

राहिले हात तसेच त्याचे कमरेवरी,


नाही आली ऐकू काकडा आरती,

नाही जमले यंदा वारकरी,


अन् तो मात्र तसाच उभा विटेवर,

नजर रोखून दिवे घाटावर,


बस्स झालं रे बा विठुराया,

संपुदे ही काया,


धाव घेण्यास पंढरी,

अवघा महाराष्ट्र तळमळतो...!

दर्शन घेण्यास,

आजही वाट तुझीच पाहतो,


तू गेला होता नारे,

जनीच्या घरी,

तूच वाचवलं ना,

गोऱ्याच लेकरू,


मग साकडं तुज मजकडून,

संपुदे हे संकट,

भेटुदे तुज परत,

बा विठुराया 

माझा वारकरी,

राहिला यंदाही घरी,

तू तसाच विटेवरी,

हात तुझे कमरेवरी...!!


#वारकरी

#एकादशी

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

Wednesday, June 2, 2021

उत्तररात्रीचा पाऊस...!!


      दिवसभराच्या धावपळीने थकलेलं शरीर बेड वर पडताच झोपी गेलं होतं. पावसाळा सुरू होऊन दहा-एक दिवस उलटून गेले होते, पण अजूनतरी म्हणावा असा पाऊस सुरू झाला नव्हता. पण आज काही वेगळं भासत होतं. सांजवेळीचा सूर्य अगदी झाकोळून गेला होता. काळेकुट्ट ढग वाऱ्याबरोबर रुंदन घालत होते. यथावकाश धो-धो पाऊस कोसळेल असंच झालं होतं. पण तसं पाहायला गेलं तर त्याच्या कोसळण्याला अजून अवधी होता.
     या वातावरणाने लाईट गेलेली होती आणि दिवसभराच्या कारस्थानाने कधी झोप लागली हे कळलंही नव्हतं.

     पण तश्यातच खिडकीतून आलेल्या वाऱ्याच्या थंडगार झोताने जाग आली. उठून, खिडकीत येऊन उतुंग आभाळाकडे पाहिलंतर कातरवेळेच्या काळ्याकुट्ट ढगांची जागा आता टिपूर चांदण्यांनीं घेतली होती. आताच पाऊस पडून गेल्यामुळे आभाळ अगदी रीतं झालं होतं.

     हवेतला गारवा वाढला होता, रात्र जशी चढत गेली तसा गारवा पण वाढत जातोय असा भास होत होता. खिडकीतल्या रातराणीच्या झाडाच्या पानांवरचे पावसाचे इवलूसे थेंब वाऱ्याच्या झोताबरोबर चेहऱ्यावर पडले आणि त्याचक्षणी मी लोटला गेलो आठवणींच्या अखंड-अथांग सागरात. 

     जेवढ्या चांदण्या खुल्या आभाळात दिसत होत्या, त्यांच्या प्रत्येक लुकलूकण्यात आठवणींचे क्षण जमा झाल्याचा भास होत होता... या ओल्या रात्रीच्या एकांतात अगदी हरवून गेलो. आजूबाजूच्या परिस्थितीचा विसर पडला. थकवा-झोप दूर पळून गेली. लुकलूकणारी प्रत्येक चांदणी कधी बुडवत तर कधी तरंगवत आनंदाचे सप्तरंग उठवत होती. 

     मग सुरू झाला तो भूतकाळाची डायरी चाळण्याचा लपंडावाचा खेळ. प्रत्येक क्षणांची गोळाबेरीज-वजाबाकी म्हणजेच हिशोबाचा मेळ बसवणं सुरू झालं.बेरीज वजाबाकीतच रात्र सरत चालली होती. पण हिशोब काही लागत नव्हता.कधी पापण्या ओल्या झाल्याचा भास तर कधी स्मित हास्याची लहर सर्वांगातून जात होती.

     ते पुण्यातले पावसाळी दिवस, कधी छत्री विसरली तर कधी मुद्दामच विसरवलेली छत्री, तर कधी आपल्याच धुंदीत विचारमग्न होऊन पावसाचा विसर पडून एकट्याने कोणाच्या आधाराविना केलेला प्रवास.तर कधी कोणी धावत येऊन खांद्यावर हात ठेवून छत्रीत घेतल्याच्या आठवणी. अश्या अनेक आठवणी होत्या या पावसाच्या...!!या सर्व आज जश्याच्या तश्या आठवत होत्या.

     आज कसलेच भान राहीलं नव्हतं. आठवणींच्या गर्तेत बुडालो असतानाच, दूरच्या झाडावरच्या नेहमीच्या कोकिळेने शीळ वाजवली.  त्यामुळे अचानक भानावर आलो, रातराणीचा दरवळ ही बहरला होता, तो दरवळ हृदयात साठवत गेलो, ती टपटप पडणारी फुलं सुद्धा आठवणी बनून राहणार होती चिरकाल...!!

रात्र आता रातराणीच्या शेंड्यावरून उतरणीला लागली होती. पूर्व क्षितिजावर काहीवेळाने तांबडं फुटणार होतं, पहाट होण्याची ती चाहूल होती.

घड्याळाच्या काट्याने तीनचा टोल देऊन, वेगाने पुढं सरकत होता. त्याला थांबवणं कोणाच्याच हातात नव्हतं, नसतं.

आजचे हे क्षणही उद्याची आठवण बनणार आहेत, हे माहीत असूनही यांना ही खुशी-खुशीने सोडण्यातच धन्यता असते.

पुनश्च एकदा आता रित्या आभाळात काळेकुट्ट ढग दाटून यायला लागलेत. पुन्हा एकदा अशीच रात्र कोसळणार आहे आभाळ रीतं करण्यासाठी....!!

 जसं होतं मन रीतं ओल्या पापन्यांनी...!! तसं आभाळ होतं रीतं अश्या रात्रींनी....कोणाला कानोकान खबर न देता...!!

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

Friday, May 28, 2021

रात्र...!!

.                              शांत वाटणारी तू ही,
                               शांत कधी सरत नाही,

न बोलता तू काही,

खूप सारे हितगुज करी,

तू सरताना येती आठवणींचे  दाटून नभ

अन् करती न गर्जताही सर्वांग चिंब,

शहारे  आणणारा दूरदेशीचा तो वारा,

वाटे मज  सम कोणी मोरपीस फिरवला,

खिडकीतून येणारी चंद्राची  ती छाया,

वाटे मज कोण आले अवेळी भेटाया,

दारातल्या बागेत बकुळ दरवळला,

वाटे कोण्या परीचा दूरदेशीचा अत्तर पसरला,

अश्यातच रात्र सरत गेली,

नव्याने पहाट पावलं टाकीत आली,

कोकिळेने नेहमीची इशारत केली,

ही शांत वाटणारी रात्र सरली,

आठवणींचे नभ रिकामे करत,

भूतकाळात विलीन झाली,

पुन्हा तू येशील,

पुन्हा नभ दाटतील,

पुन्हा भास होतील,

नव्याने....!!


#रात्र

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

Sunday, May 23, 2021

श्रीकृष्णा...!!

 


तू नव्हता फक्त श्याम राधेचा,

तू दाखवला अर्थ प्रेमाचा,

तू नाही वाजवली फक्त बासरी,

तू बनवले विश्व आमुचे सप्तसुरी,

तू होता गोकुळातला गोपाळ,

अन् अधर्माचा कर्दनकाळ,

तू नाही हाकल्या फक्त गोकुळातल्या गाया,

तू दिली आम्हा भूतदया,

तू अर्जुनाच्या रथाचा होता सारथी,

पण जीवनाचा लगाम तर तुझ्याच हाती,

तू होता महानायक महाभारतातला,

तू  श्रेष्ठ यादवकुळातला,

तू दिले  वचन आम्हांस गीतेत,

'यदा यदा हि धर्मस्य' म्हणत , 

वाट पाहतो हा सुदामा,

कधी येईल त्याचा तो कान्हा,

कान्हा,

कसा नाही दिसत तुज अजून द्रौपदीचा छळ?

कसं नाही भेटत तुज येण्यास कारण प्रबळ?

का नाही दिसत तूज अजून ग्लानी धर्माची?

का नाही वाटत अजूनही तुज गरज येण्याची?

कान्हा,

आयुष्याच्या बासरीतील मधुर स्वर ऐकवायला ये,

गोमातेचा-गोपालांचा गोपाळ बनून ये,

कंसाचा(विकृतींचा) काळ बनून ये,

सुदामाचा यार बनून ये,

आजच्या अर्जुनाचा सारथी बनून ये,

द्रौपदीचा संकटमोचक सखा बनून ये,

अन् हो राधेचा कान्हा बनून अवश्य ये,

कृष्णा, पुन्हा एकदा बासरीत सूर भरायला ये!....


#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

【 Sketch by Reshma】

Friday, May 21, 2021

मंतरलेले दिवस..!!!

पुन्हा एकदा,
विद्यापीठाची सैर करायचीय,
मंतरलेल्या दिवसांची अनुभूती घ्यायचीय.
हॉस्टेल मिळण्यासाठीची ती धावपळ पुन्हा करायचीय,
ज्यांना मिळालं नव्हतं त्यांना रेक्टरांची नजर चुकावून रूममध्ये घ्यायचंय,
नाहीतर कधी-कधी तर Tutorial Hall मध्येच झोपून जायचंय.
पुन्हा एकदा,
त्या रामण हॉलमध्ये लेक्चरला बसायचंय,
पाठक सरांचं Quantum Mechanics चं लेक्चर मात्र मन लावून ऐकायचंय, (डोक्यावरून जाणारं असलतरी....)
कधी लेक्चरला झोप आली तर हळूच एका चॉकलेटचे 2-3 भाग करून सर्वांमध्ये वाटून खायचेत...!
पुन्हा एकदा,
इंटर्नलच्या अगोदर त्या tutorial हॉल मध्ये बसून बेधुंद अभ्यास करायचाय.
न समजलेलं समजून घ्यायचंय, समजलेलं समजून सांगायचंय.
पुन्हा एकदा,
Experiment ची Viva देताना घाबरून जायचंय तर कधी-कधी सरांचीच viva घ्यायचीय,
सकाळी 9 वाजल्यापासून संध्याकाळी 6:15 पर्यंत तासन्तास बसून  फिझिक्स डोक्यात साठवायचंय.
कधीच न पाहिलेले tutorial चे  ते प्रॉब्लेम सोडवायचेत.
पुन्हा एकदा,
जयकरमध्ये 12-12 तास अभ्यास करायचाय,
अन् प्रॅक्टिकल परीक्षेची Viva घेणाऱ्या सरांचं नाव पाहूनच धरधरून घामेजून जायचंय.
पुन्हा एकदा,
प्रॅक्टिकल करताना,सेंट्रल हॉलमध्ये लेक्चर ऐकताना कोणाचीतरी खोड काढायचीय आणि कंटाळवाणं लेक्चर सुद्धा मजेत पार करायचंय.
मित्राचा- मैत्रिणीचा रिझल्ट खराब आला म्हणून त्याला-तिला विश्वास द्यायचाय,
पुढच्यावेळी तू century मारणार हे मनावर ठसवायचंय.
असंच पुन्हा एकदा छान फ्रेन्ड सर्कल बनवायचंय.
पुन्हा एकदा,
अनिकेतचा सहा रुपयांचा वडापाव खायचाय,
अण्णांनी बनवलेल्या मिसळचा आस्वाद घ्यायचाय,
रात्री 12-1 वाजता  चतुरशृंगी समोरचे पोहे खायचेत.
पुन्हा एकदा,
"स्पंदन" आणि "फ्रेशर्स"ला  हुंदडायचंय,
जगाचा विसर पडून दंगा करायचाय,
आणि दंगा करतच अख्या युनिव्हर्सिटीभर भटकायचंय.
पुन्हा एकदा,
Night outs अनुभवायच्यात,
एक्साम झाली की ट्रेकचे प्लॅन्स करायचेत,
गणपतीत ढोल- ताशाच्या तालावर बेधुंद नाचायचं.
पुन्हा एकदा,
पुन्हा एकदा,
मेसचा बेचव टिफिन बॅडमिंटन कोर्टवर गोल करून गप्पा मारत चविष्ट बनवायचाय,
कोण्या मित्राने घरून आणलेल्या टिफिनवर तुटून पडायचंय.
पुन्हा एकदा,
विद्यापीठातला पाऊस अनुभवायचाय, त्या पाऊसात बेधुंद नाचायचंय.
आणि फक्त डोळ्यातच स्वप्न रंगवायचेत गुलाबी छत्रीचे, छत्रीतल्या गुलाबाचे...!!
पावसामुळे खड्यात साचलेलं पाणी पायाने उडवायचंय,
फांदीवर साचलेल्या पाण्याने मात्र कोणालातरी भिजवायचंय.
अन् पुन्हा एकदा घरची आठवण आली म्हणून कोपऱ्यात बसून आसवं ढाळायचीत.
पुन्हा एकदा,
ज्यांचे हात सुटले त्यांचा हात घट्ट पकडायचाय,
नकळत घडलेल्या चूका सुधारायच्यात,
पुन्हा एकदा छोट्या कारणावरून अबोला धरलेल्याला घट्ट मिठी मारून भरभरून बोलायचंय.
ज्याच्याशी मैत्री करू शकलो नाही, ज्यांना मदत करू शकलो नाही, त्याच्याशी मैत्री करायचीय, मदत करायचीय.
पुन्हा एकदा वाढदिवसाला बेधुंद नाचायचं आहे.
पुन्हा एकदा,
चांदणी रात्र असताना, चंद्र पश्चिमेला सरकत असताना पहाटेपर्यंत गप्पा मारत बसायचंय.
पुन्हा एकदा महिन्याचे पैसे संपले म्हणून एकाच ताटात जेवायचंय..!
पुन्हा M Sc चा शेवटचा पेपर झाल्यावर मेन बिल्डिंगला जाऊन भावना शून्य नजरेनं बसायचंय ,नकळतच झालेल्या ओल्या पापण्या पुसायच्यात.
सतत भेटत रहायची कधीच पाळली न जाणारी वचनं द्यायचीत.
पुन्हा एकदा,
हॉस्टेल सोडताना, रूमला कुलूप लावताना, रेक्टरच्या हातात चावी देताना,आसवांना वाट मोकळी करून घ्यायचीय..!
कदाचित पुन्हा एकदा,
जड पावलांनी युनिव्हर्सिटीला, त्या पाऊलखुणांना, त्या आठवणींना, मागे सोडत चालत रहायचंय निसर्ग नियमाप्रमाणे दिगंतरापर्यंत, न थकता......!!
कारण या पावलांना अधिकार नाहीय थकण्याचा-थांबण्याचा...!!
कारण स्वप्नांचं क्षितिज अजून खूप लांब आहे, कधी-कधी वाट वाकडी केल्याने तर ते अजूनच लांब सरकलंय.
पण जरी पावलांना अधिकार नसला थांबण्याचा, तरी आठवणींचा हा अधिकार विधात्याने अबाधीत ठेवलाय म्हणून हा प्रपंच...!!
आयुष्याच्या प्रवासाच्या या वाटेवर काही क्षण सुटून जातात, काही माणसं त्यांच्या थांब्यावरून उतरून जातात. काही मागे उरतात. पण या सर्वांचे आठवणींचे व्रण मात्र राहतात...! मग कधीतरी ते क्षण अवचित भेटायला येतात, तेव्हा हेच क्षण प्रवासातल्या अंधाऱ्या रात्रीत चांदण्यांचं काम करतात...!! हे निसटून गेलेले क्षण जपून ठेवायचे असतात....!
कुपितल्या दुर्मिळ अत्तराप्रमाणे....!!बकुळीच्या फुलांच्या मंद, पण भुलवणाऱ्या सुगंधाप्रमाणे.....!!!

#मंतरलेले_दिवस❤️
#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃
【 आयुष्याच्या या प्रवासात भेटलेली प्रत्येक व्यक्ती मला घडवत गेली त्या सर्वांचा मी ऋणी आहे विद्यापीठातले दिवस, जगलेले क्षण म्हणजे जीवनाच्या वाटेवरच्या बागेतील फुलं,तीच फुलं मी गुंफण्याचा असफल प्रयत्न केला आहे प्रत्येक वाक्य कोणत्यातरी घटनेचा संदर्भ देणारं आहे वाचकाने शोधावं😀 #lots_of_love❣️】

Wednesday, May 12, 2021

तू तुझाच साथी...!!



            निर्णय चुकतील, चुका होतील, तू सुधारत रहा,

ठेच लागेल, रक्त येईल, जखम होईल, तू सावरत रहा,

माणसं येतील, माणसं जातील, तू स्वीकारत रहा,

प्रतिकूल परिस्थितीत तू लढत रहा,

अनुभवातून शिकत रहा,

फुलपाखरं येतात फुलं बहरल्यावर,

तसेच निघून जातात कोमेजल्यावर,

पकड स्वतःच स्वतःचा घट्ट हात,

नाही होत धोका फितुरीचा ऐन युद्धात...!!


#संध्याकाळ #पाऊस

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃


Sunday, May 2, 2021

अवकाळी...!!


 अवकाळी पाऊस होतो,

तसा अवेळी बकुळ सुध्दा बहरतो,

परिमळ त्या रातराणीचा दूरवर पसरतो,


खिडकीतून येणारा थंड वारा,

उगाच आठवणींच्या गावा नेतो,


रात्रीच्या या भयाण शांततेत,

पाऊस मात्र बेधुंद कोसळतो,

जसा अंगणात,तसाच मनात....!!


#अवकाळी_पाऊस❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃




Saturday, April 17, 2021

प्रवासी..!!!


प्रवासी, या प्रवासाचा,

ना तमा मज ऊन-वाऱ्याची,

पाऊसकाळाची,

आस फक्त पैलतीरावर जाण्याची,


लडखडलेच पाय कधी,

लागून ठेच झालीच जखम कधी,

तरी थांबणं हे रक्तात नाही,


वाटेवरून त्याच चालताना,

उमटतील अनेक पाऊलखुणा,


त्याच सांगतील कहाण्या,

प्रत्येक पावलांच्या, प्रत्येक जखमांच्या,


म्हणून नको मज सहानुभूती,

नको मज आता ही अनुभूती,


फक्त इतकंच साकडं ईश्वरास,

 छोटेखानी हा प्रवास,

 दाखवावी वाट वाटाड्यास,


भागवावी भूक भुकेल्याची,

द्यावं ओंजळीत पाणी तहानलेल्याच्या,


कधी काळ्याकुट्ट अंधारात ,

दाखवावा किरण प्रकाशाचा,

द्यावा चाचपडणाऱ्यास हात मदतीचा,


जे जे चांगलं तेच उरावं,

जे वाईट ते जळून खाक व्हावं,


अनंतात विलीन होताना,

खंत नसावी निरोप घेताना,


असावं स्मित हास्य नवजात बालकासम

करावा महोत्सव कातरवेळीच्या सुर्यासम.....!!!


#प्रवास❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

बा विठुराया...!!

                         नजर रोखून त्या  दिवे घाटावर, यंदाही वाट पाहत उभा विटेवर, नाही दिसला त्यास एकही वारकरी, राहिले हात तसेच त्याचे कमरेव...