मावळती...!!!

 मावळतीला जाताना,

जेव्हा आयुष्याचं पुस्तक वाचलं जाईल,

तेव्हा छोट्या छोट्या क्षणांची त्यात फुलं दिसावीत,

सुकली जरी असतील,

तरी सुगंधाने त्याच्या करत रहावं मोहित...!

मावळतीला जाताना,

खंत नसावी त्या पाकळ्यांना,

ज्यांनी रातराणीचा

सुगंध पेरला, 

म्हणून निरोप हा घेताना,

करावा महोत्सव कातरवेळीच्या सुर्यासम,

असावं स्मित हास्य नवजात बालकासम...!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

भ्रमरासी...!!

ती नुकतीच उमलणारी कळी रातराणीची,

तो भिरभिरत राहणारा भ्रमर असे,

ती नकळत अलगद उमलत राहते,

तो सुगंधापरी दरवळत राहतो,

हे उमलणं हे दरवळनं,

अजून कोणास ठाव नाही,

जेव्हा उमलून कळी,

होते फुलांची पाकळी,

तेंव्हाच भ्रमर स्थिरावतो अंगणी,

पहाटेचा वाराही शांत भासतो,

कळीचं फुल होणं, भ्रमराचं स्थिरावणं,

हे भासे दूरदेशीचा स्वप्नातला राजकुमार

कोण्या परीस भेटतो,

जसा फुलावर भ्रमर स्थिरावतो,

तसा त्याला तिचा

तिचा त्याला मिलनाचा भास होतो.....!!

#भ्रमरासी❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

कविता सुचते कशी...??

 कविता सुचतात,

शब्दांना शब्द भेटत जातात,

स्पदनं धडधडत राहतात...!!

लिहणाऱ्याच्या व्यथांना

कलाकृतीचा बहर फुलतो,

कविता सुचते कशी...??

हा प्रश्न मात्र अनुत्तरितच राहतो...!!

मनाला छेदून गेलेलं,

शब्दांनी व्यक्त होतो,

सुखाबरोबर-दुःखालाही,

'भारी' 'छान' चा साज चढतो...!!

कधी काही घडलेलं, घडावं वाटलेलं,

असं सगळंच त्यात येऊन जातं,

अशी कविता बहरत जाते,

हृदयाचा एक एक छेद 

उलगडत राहते...!!!

मनाला भावलेलं,

अव्यक्त राहिलेलं,

कवितेतून अलगद बाहेर येतं,

अन् हेच लिहिणाऱ्याचं जग बनतं...!!

कवितेत कोण्या चातकाला

पावसाचा विरह भासतो,

तर कोण्या परीला

दूर देशीचा प्रियकर दिसतो...!!

शब्द शब्दांना भेटत राहतो,

अव्यक्त भावनांना

शब्दसुमनांचा आधार मिळतो...!!

वाचक वाचता वाचता

बेधुंद होतो,

ज्याला जसा तो तसा अर्थ लावत राहतो,

पण तरीही

लिहणाऱ्याच्या व्यथा मात्र

तश्याच राहतात,

 शब्द पोहचतात,

पण अव्यक्त भावना व्यक्त होऊनही चिरतरुण राहतात...!!

कविता सुचते कशी...??

हा प्रश्न कायम अनुत्तरित ठेवून

पुन्हा शब्दांना शब्द भेटत रहातात,

व्यथांच्या कथा बनतात....!!!

#व्यथा❣️

#जागतिककवितादिवस

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

मावळणाऱ्या दिनकरा...!!

 मावळणाऱ्या दिनकरा,

जाता जाता एक कर,

दिवसभराच्या जखमांवर,

हळुवार दे फुंकर...!!

धावणाऱ्या या गर्दीत,

मज आतला माणूस जपू दे,

काटा जरी कुणाला रुते,

आसवं माझी ओलावू दे...!!

मावळणाऱ्या दिनकरा,

जाता जाता एक कर,

दिवसभराच्या अनुभवांचं,

गाठोडं मज संगती कायम असुदे..!!

उन्हा- सावलीत पावलं,

कायम मातीशी घट्ट वसुदे...!!

मावळणाऱ्या दिनकरा,

जाता जाता एक कर,

निरोपाच्या क्षणांच्या महोत्सवाचं

गमक दे,

मिथ्या जगाचा निरोप मी घेताना

हास्य कायम चेहऱ्यावर वसुदे

मावळणाऱ्या दिनकरा....!!❤️

#कातरवेळ❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

तो पाऊस ती अवनी...!!

 

ठरलेल्या वेळी 'तो' येतो,

तरीही अधीर होऊन वाट 'ती' पाहते,

काही क्षणांचाच घडतो सहवास,

तरी 'ती' खूप काळ बहरत राहते,

ना थांबण्याचा मोह,

ना थांबवण्याची ईर्षा,

तरीही त्या क्षणभर क्षणांचीच असते प्रतीक्षा...

त्याचं येणं,

बेधुंद बरसनं,

ह्यात तिनं,

अगदी नाहून जाणं,

हेच मनाला भुलवत राहतं,

बकुळीच्या सुगंधासवे....पौर्णिमेच्या चांदण्यासवे...सौम्य... सुंदर...!!

#तो_पाऊस_ती_अवनी❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

आम्ही प्रवासी...!!

 

अंधाऱ्या रात्री आम्ही प्रकाश शोधत राहिलो,

कवडश्यांच्या अस्तित्वाला कमी लेखत राहिलो,

काजव्यांनी नव्हता दिसणार मार्ग जरी,

पण तेच तर  प्रकाशाची ज्योत तेवत ठेवणारी,

म्हणून घडणाऱ्या घटनेला कमी लेखायचं नसतं,

जे होणारं असतं ते काहीतरी देणारं असतं,

विजयाला पुढची वाट देईल,

पराजयाला प्रवासाची ओळख होईल,

विजय पराजय हा आपल्या मनीचा खेळ असतो,

जो मनावर एक चाल सरस करतो,

तो विजयाची पताका फडकावतो,

एका विजयाने एका पराजयाने स्वतःला तोलायचं नसतं,

संघर्षाचं, झालेल्या जखमांचं मोल जाणायचं असतं,

प्रवास आहे , उशीर होणं, गाडी लवकर जाणं हे सहाजिकचं,

म्हणून नशिबाला बोल लावून, डोकं आपटनं हे मात्र चुकीचंच,

एक थांबा गेला म्हणून हार होते असं नाही,

अनवाणी पायांच्या प्रवासाला कधी विसरायचं नाही,

मिळालेल्या छोट्या मोठ्या क्षणांनी आयुष्य फुलवायचं असतं,

चालता चालता अविस्मरणीय क्षणांची फुलं वेचायची असतात,

त्यांच फुलांना एकमेकात गुंफूण ती जपायची असतात, आयुष्याच्या संध्याकाळच्या एकांताच्या सोबतीसाठी....!!

#प्रवास❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

निरोप....!!

 सांजवेळी,

निरोपाच्या क्षणी,

का यावं डोळ्यात पाणी..!!

जरी येणार उद्या तू,

तरी का गावी उदास गाणी..!!

रोजच्या निरोपाच्या क्षणी,

क्षितिजावर क्षणभर थबकतो,

चुकलेला दिवसाचा मेळ क्षणात बसवतो..!!

डोंगराआड जाणारा तू,

रोज काहीतरी शिकवण देतो,

सांगत राहतो, निरोपाच्या क्षणीसुद्धा,

महोत्सव हा करायचा असतो..!!

आज काळ्या ढगांनी आच्छादलं,

म्हणून तेज कधी कमी होत नसतं,

औदार्य अन् तेज हे रक्तातंच भिनलेलं असतं..!!

मित्वाच्या जंजाळातुन स्वत्वाचा शोध घ्यायचा असतो,

म्हणूनच सांजवेळी डायरीवर दिवस उतरवताना,

तिरप्या किरणांसह काही क्षणांना निरोप द्यायचा असतो,

जड पावलांनी... जड अंतकरणानी...!!

#कातरवेळ❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

शेवटाकडे जाताना...!!

 वर्षाच्या शेवटाकडे जाताना,

आठवणींचं गाठोडं पाठी टाकून चालत रहायचं..!

स्वप्नांचं क्षितिज तेवढं गाठायचं,

मान्य काही स्वप्न लांबणीवर पडले,

केलेले काही संकल्प धुळीस मिळाले,

पण पुन्हा नव्याने शिकवण घेऊन

चालत रहायचं,

कर्तृत्वाचं क्षितिजपार करायचं..!!

जी मिळाली अनुभवांची शिदोरी,

बांधून ती जपून वापरायची,

यावर्षीची नवी डायरी मात्र,

यशाने-कर्तृत्वाने फुलवायची....!!

#स्वागत_नववर्षाचे

#जिंदगी_का_फ़ंडा

जगणं...!!

 

जीवन म्हणजे एक युद्धच,

आव्हानांनी काठोकाठ भरलेला  पेला..!

यात विजयाचे शंख वाजतील,

तसे पराजयाचे पांढरे निशाणही दिसतील,

ऐनवेळी आपल्यांची साथ सुटेल,

 दिलेला हात ऐनवेळी दगा करेल...!!

दरम्यान जखमांचे वार होतील,

 काही वार अबोल होतील..!

कोण्या कर्णाला,

जीवनभर अनुत्तरित रहस्य, मरतेवेळी कळेल,

तर कोण्या परीक्षितिला गर्भातच अभय मिळेल..!

जीवन म्हंटलं की हे सर्व ओघाने आलंच,

कळीचं उमलणं, त्याचं फुल होणं,

तारुण्याच्या काळात बहरून जाणं, सुगधं पेरणं,

जसं वसंतात बहरलं जातं,

अगदी तसंच शिशिरात पानगळ ही व्हावीच लागते,

कठीण असलं तरी फुललेल्याला मातीत मिसळावंच लागतं,

यात ना विजयाचा आनंद असतो,

ना पराजयाचं दुःखं असतं,

फक्त यात मागे उरतात,

त्या या युद्धभूमीवरच्या पाऊलखुणा,

सापडलेल्या वाटेबरोबरच चुकलेल्या वाटेच्याही,

अगदी कोणताही भेदभाव न करता...!!

म्हणुन ना विजय महत्वाचा, असतो ना पराजय,

महत्वाचा असतो तो प्रवास दिगंतराचा....!!!

कारण ही युद्धभूमी हा पाटी पेन्सिलचा डाव नक्किच नसतो,

इथं गिरवलेला प्रत्येक शब्द पाटीवर कोरला जातो,

खोडला तरी डाग मात्र मागे उरतो....!!

#जगणं❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃

सखे....!!

पहाटेच्या रातराणीचा तू दरवळ सखे,

भासे मज मी पिंगा घालणाऱ्या भ्रमरासवे..!!

ही शांत रात मज तुजसवे भासे,

न बोलता काही खूप बोलत असे..!!

सखे, चांदणी ती लुकलूकणारी,

भासे जणू नजर तुझी भिडणारी,

होताच मिलाफ क्षणात झुकणारी..!!

जरी झुकलेली नजर भासे,

तरी वाटे चोरपावलांनी मज निरखत असे..!!

सखे, तू जरी स्वर बासरीतले,

तर त्यांना जोडणारा मी मिलाफ असे..!!

सखे , तू जरी सरळ रेषेत चालणारी एक वाट,

तर मी वेडीवाकडी वळणं घेणारा अवघड घाट..!!

सखे, तू जरी सरितेचा शांत प्रवाह,

तर मी बेदरकारपणे कोसळणाऱ्या पाण्याचा दाह..!!

सखे,तू जरी सरळ वाटेवर धावणारी,

समाजाने आखून दिलेली एक रेषा,

तर मी वाट रोखून उभा जणू कडा सह्याद्रीचा ..!!

सखे, तू जरी शांतपणे कोसळणाऱ्या श्रावणसरी,

तर मी धो धो कोसळणारा वळवाचा पाऊस असे..!!

सखे, तू जरी उन्हातल्या वाटेवरचं विसाव्याचं ठाण ,

तर काही क्षणात बाहूत विसावणारा मी प्रवासी असे..!!

सखे, तू जरी दूर नभिचा चंद्र असे,

तर मी वाट पाहणारा चातक असे..!!

मज नाही वाटत तू यावं उतरून भेटीसमाझ्या,

पण जेव्हा व्हायला जमेल चंद्र पौर्णिमेचा,

तेव्हा तेव्हा नको हिरावू अधिकार चातकाचा...!!

#काल्पनिक❣️

#जिंदगी_का_फ़ंडा🍃